Á föstudaginn komu niðurstöðurnar úr prófinu. Efst á blaði Sams var tala, skrifuð með rauðu letri, með hring utan um hana.
Sam horfði lengi á töluna. Hún var lág. Og einhvern veginn, þar sem hún sat þarna í rauðu bleki, virtist hún segja eitthvað stærra en stærðfræði. Hún virtist segja: svona klár ert þú. Þetta er hver þú ert. Alla helgina fylgdi talan honum um eins og lítið grátt ský.
Á laugardeginum smíðaði hann ekki neitt. Á sunnudeginum teiknaði hann ekki.
En á sunnudagskvöldið bað amma hans hann um að hjálpa sér að laga gamla garðhliðið, það sem hafði hangið skakkt árum saman. Engum hafði tekist það.
Sam kraup í blautu grasinu, sneri hjörinni til og frá, hugsaði málið, reyndi aftur — og hliðið lokaðist með mjúkum, fullkomnum smelli.
Amma hans klappaði ekki. Hún horfði bara á hann og sagði lágt: „Það er miklu meira í þér en nokkur hefur enn mælt.“ Sam hugsaði um töluna með rauðu letri.
Hún hafði sagt honum eitt lítið atriði um einn gráan morgun. Hún vissi ekkert um hliðið. Hún vissi ekkert um sögurnar í höfðinu á honum, eða hvernig hann gat fengið litlu systur sína til að hlæja, eða allt það sem hann hafði ekki einu sinni reynt enn.
Tala getur sagt þér hvernig próf gekk. Hún getur aldrei sagt þér hver þú ert.
Undrun til að prófa: hugsaðu um eitt sem þú getur gert sem ekkert próf í skólanum hefur nokkru sinni spurt um. Það skiptir líka máli.
(úr 1. kafla, „Sárið og undrunin“ — talan skrifuð með rauðu letri)