Þegar altararnir fara að brotna, stendur hásætið ekki lengi autt…
Eftir að hafa víkkað sjónarhornið í fyrri kafla sný ég mér nú aftur að vestrænni leiðinni. Hér tekur baráttan um guðlegt vald á sig þá mynd sem á eftir að móta…
Þegar ég sé sjálfan mig fyrir mér inni í stórri dómkirkju, skil ég hvernig heilagt skipulag getur virst svo fullkomið að það þurrki út sjóndeildarhringinn. Steinn, ljós, söngur og…
Ef klassísk fornöld kenndi valdi gjarnan að tala á máli skynseminnar, laganna og heimsveldisins, kenndi miðaldaheimurinn því að tala af enn dýpri…
Jafnvel eftir að hafa rakið uppgang eingyðistrúar finn ég að ég verð að snúa aftur að máluðu súlnagöngunum í hinum gríska heimi. Sögulega séð og ímyndunaraflið tekið með, stendur klassísk…
Að mér finnst er til ákveðin tegund nætur sem á sér einkum heimkynni í eyðimörkinni. Hún er ekki mjúka nótt skóganna, þar sem lauf og vatn virðast hvíslast á…
Þegar ég skil eftir mig fyrstu ölturu, grafir og helgu landslag fyrra mannlífs, finn ég mig ganga í átt að steingerðri rúmfræði hinna fyrstu…
Þegar ég reyni að rekja sögu hins guðlega valds aftur til upphafs þess, byrja ég ekki á konungum, ritningum eða hofum. Ég byrja á fólki…
Mér virðist sem orð geti lifað lengur en þeir heimar sem fyrst veittu þeim kraft. Þau ganga frá öld til aldar eins og slitnir peningar, með myndir sínar hálfútstrokaðar en þó enn…
Ég held ekki að þessi bók hafi hafist sem röksemdafærsla. Hún hófst fremur sem sár svo hversdagslegt að ég gat í fyrstu ekki nefnt það…